Stos

21:42

Stos

Wolne dobiegło końca, zajęcia na uczelni ruszyły na nowo, a ja rozleniwiona po ostatnich dnia obecnie ledwo kontaktuje. Wielkość mojego roztargnienia widać nawet na zdjęciu - część książek do góry nogami. Na dodatek cyfrówka kona mi już śmiercią ostateczną zatem od dziś zdjęcia głównie z komórki - przy dobrym świetle jakościowo różnica  niewielka więc nie powinno być tak źle.  
Wasze strony odwiedzę w czwartek. Dziś już ledwo widzę na oczy, a jutro przypuszczam wcale nie będzie lepiej....




L. J. Smith "Pamiętniki Wampirów" - 3 tomy
Gleen Cooper "Biblioteka umarłych"
Jakob Wassermann "Dziecię Europy czyli Kacper Hauser"
Adam Hilkiewicz "Zawsze wygrywa najlepszy"
Lucia i Francesco Casadei "Nawiedził nas diabeł"
Paul Kieve "Hokus - Pokus"
Noc zombie - Miasto żywych trupów - Brian Keene

22:59

Noc zombie - Miasto żywych trupów - Brian Keene

Patrząc na zalewającą nas niczym tsunami, falę wampirzych opowieści. Można odnieść wrażenie, że wszelkie inne stworzenia świata grozy dawno już wyginęły. Próżno w księgarniach szukać wilkołaków, czarownic, duchów czy zombie. A prawdę mówiąc, na temat tych ostatnich, prócz Zombie Survival - któremu bliżej do podręcznika przysposobienia obronnego niż powieści grozy - i Wojny Zombie - której akurat nie czytałam – nic więcej z ostatnich lat sobie nie przypominam. Dlatego też, gdy tylko dostrzegłam na sklepowej półce Noc Zombie bez zastanowienia wrzuciłam ją do koszyka.

Fabuła powieści opiera się na postaci Jima Thurmond’a. Wyrusza on w długą i niebezpieczną podróż, przez kilka amerykańskich stanów, żeby uratować swojego syna Danny’ego. Na skutek rozwodu z jego matką, Jim ma nie tylko ograniczony kontakt z chłopcem, ale i ogromne wyrzuty sumienia. Teraz, gdy życie syna leży tylko w jego rękach, postanawia ocalić go za wszelką cenę. W książce poznajemy również losy młodej narkomanki Frankie, pastora Thomasa Martin’a i Powella Baker’a naukowca z laboratorium broni.

Brian Keene bez wątpienia wprowadza dużo nowego. Przede wszystkim mamy tutaj koncepcję inteligentnych zombie, których jedyną klasyczną cechą jest odżywianie się żywym mięsem i bycie dość powolnym. Oprócz tego potrafią one planować, obliczać, mówić i prowadzić samochody(!). Dodatkowo na każdym kroku spotykamy nieumarłe ptaki, myszy, ryby i praktycznie wszystko inne co się rusza. Przy ich okazji, autor nie szczędzi nam dosadnych opisów rozrywanych ciał, procesów rozpadu czy efektów użytej broni, którymi nie powstydziłby się nawet najlepszy film gore.

A mimo to, tym, co czytelnika porusza najbardziej nie są postacie stworów, ich zachowanie czy wygląd, lecz upadek człowieka. Jego moralna degradacja, czyniąca go ostatecznie większym potworem niż całe hordy zombie. Odwieczny pęd do władzy absolutnej i pragnienie zaspokojenia nawet najbardziej chorych żądz, sprawiają, że sumienie oraz przyzwoitość to już tylko puste słowa. Sceneria powieści pełna jest postapokaliptycznych obrazów upadłego świata. Opuszczone miasta, samochody porzucone na drogach, domy z pozbijanymi drzwiami i oknami, to tylko niektóre przykłady potęgujące wszechobecne uczucie pustki i zagubienia.

Śmiało można powiedzieć, że w Nocy Zombie wszystko jest dopracowane i ciekawie przedstawione. Mamy coś nowego, nietypowego, przyjemnie się to czyta, tylko, że cała ta innowacyjność do mnie akurat nie przemawia. Wychowana na klasycznej Nocy żywych trupów – której vhs do dziś zbiera kurz na mojej półce – nijak nie mogę pogodzić się z tym, że ktoś, kto de facto nie żyje, może planować swoje działania i jeszcze w trakcie tego jeździć samochodem. A jeżeli nad głową latają mu ochoczo go dziobiące ptaszki zombie, to jest to za wiele nawet jak na mój chory umysł.

Nie chcę w ten sposób nikogo zniechęcać do zapoznania się z książką. Wystarczy, że nie posiadacie tak sprecyzowanych upodobań w tematyce nieumarłych, a z pewnością przypadnie ona wam do gustu. Tym bardziej, że widząc ubóstwo polskiego rynku w pozycje o tej tematyce śmiało można powiedzieć, że na bezrybiu i rak ryba... Tylko, że jak dla mnie ten rak ma bliżej do opancerzonego czołgu niż wodnego stworzenia.

Brian Keene „Noc zombie”
Ilość stron: 246
Wyd. Amber
Warszawa 2009
Ocena: 3/6


Miasto żywych trupów - Brian Keene


Nie ma co ukrywać: Noc Zombie w mój gust raczej nie trafiła. Keene wykazał się jednak sporym sprytem i tak skonstruował jej zakończenie, że ręka wbrew logice sama sięga po ciąg dalszy. Skoro więc moja ciekawość została rozpalona, a książka i tak leżała na półce, uznałam, że dam jej drugą szansę.

Tym razem Jim wraz z grupą ocalonych ludzi znajduje schronienie w budynku miliardera Darrena Ramsey’a. Wybudował on istną twierdzę tylko po to by pokazać światu swą potęgę i bogactwo. Wieżowiec, odporny na ataki terrorystyczne, nieoczekiwanie staje się azylem dla setek ludzi, a Ramsey zaczyna odgrywać w nim rolę nowego zbawiciela. Niestety, nieumarli są inteligentni, potrafią prowadzić pojazdy i mają do pomocy zwierzęta. Pod przywództwem nieprzezwyciężonego Oba rozpoczynają militarny szturm na budynek. Wkrótce mieszkańcy przekonają się ile betonowa konstrukcja jest naprawdę w stanie wytrzymać.

Jak już we wstępnie wspominałam, po Miasto żywych trupów sięgną z pewnością wszyscy ciekawi tego, co stało się z synem Jima - Danny’m (a zapewniam was, działo się naprawdę wiele). Trzeba jednak pamiętać, że druga część znacznie różni się od Nocy Zombie. Nie doszukamy się w niej tylu szokujących opisów, wymyślnych tortur czy obrazów rodem z apokalipsy. Większość akcji dzieje się na zamkniętym terenie wśród betonowych ścian wieżowca. Mamy tu do czynienia z dobrze zorganizowaną społecznością, w której każdemu powierzono określone zadanie. Są lekarze, ogrodnicy, konserwatorzy, a nawet ekipa powitalna. Na pierwszy rzut oka wydaje się, że wszystko jest tu idealnie ze sobą zgrane. Pozory mogą jednak mylić. Wśród mieszkańców są bowiem ludzie pozbawieni wszelkich skrupułów i już niedługo każdy będzie miał okazję się o tym przekonać.

Miasto żywych trupów jest łagodniejszą, zarówno wizualnie jak i emocjonalnie, odsłoną świata pod rządami nieumarłych. Atmosferę grozy tworzy tu przede wszystkim ludzka bezradność. Bezradność przejawiająca się tym, że choć wszyscy są w końcu bezpieczni, to tak naprawdę na nowo stają się więźniami. Żyją z dnia na dzień niepewni tego, co przyniesie im jutro. Zmuszeni do przestrzegania sztucznych zasad i wykonywania rozkazów przełożonych czują coraz mocniej, że świat, który znali bezpowrotnie znika z powierzchni ziemi.

Chcąc w kilku zdaniach podsumować ten cykl mogę powiedzieć, że książki Briana Keene’a z pewnością są pozycjami wartymi naszej uwagi. Sprawnie napisane i wnoszące do gatunku powiew świeżego powietrza, godnie wypełniają niszę panującą na rynku. Ode mnie owacji na stojąco nie dostaną, ale jestem pewna, że nie jeden czytelnik będzie pod ich sporym wrażeniem.


Brian Keene „Miasto żywych trupów”

Ilość stron: 264
Wyd. Amber
Warszawa 2009
Ocena: 3/6
Uwięzieni - Hilary Norman

11:46

Uwięzieni - Hilary Norman

Hilary Norman jest autorką thrillerów i kryminałów znaną polskiemu czytelnikowi głównie za sprawą takich powieści jak Niebezpieczna zabawa czy Pasierbice, i choć od dawna jestem fanką tego rodzaju literatury, dopiero za sprawą Uwięzionych miałam okazję do pierwszego spotkania z tą pisarką. Spotkania, które obyło się bez fajerwerków, a i tak mogę je uznać za w pełni udane.

Historia rozpoczyna się 6 lutego, kiedy to spokojnym na co dzień miasteczkiem wstrząsa seria dramatycznych wydarzeń. W ogrodzie, nieczynnej już galerii sztuki, zostają odnalezione zwłoki dwójki młodych ludzi. Odkrycie to, nie byłoby może tak wstrząsające, gdyby nie fakt, że para została ze sobą sklejona w dość nietypowej pozie. Wezwana na miejsce zbrodni policja natychmiast rozpoczyna dochodzenie. Niestety zabójca okazuje się być znacznie sprytniejszy i doprowadza do śmieci kolejnej pary mieszkańców.

Uwięzieni to następna książka o życiu detektywa Sama Becket’a i jego rodziny. Tym razem nasz bohater musi sobie poradzić nie tylko ze skomplikowanym policyjnym dochodzeniem, ale i chorobą partnera, Alejandra Martinez’a. Lawirując między posterunkiem a szpitalem, życiem służbowym a prywatnym, za wszelką cenę stara się niczego nie przeoczyć. Niestety, jak to zwykle bywa, im więcej rzeczy naraz chce zrobić, tym bardziej się one komplikują.

Wraz z rozwojem wydarzeń, czytelnik nabiera uznania dla dość niepozornej dwójki detektywów. Becket i Martinez nie mogą się bowiem pochwalić, ani szóstym zmysłem ani nawet wyjątkową dedukcją. Mają mnóstwo własnych problemów i na ogół sami za bardzo nie wiedzą, co z nimi zrobić. Kiedy jednak sytuacja zaczyna od nich tego wymagać, odkładają ma bok własne priorytety i całkowicie oddają się sprawie. Ich poświęcenie dla odkrycia prawdy jest naprawdę imponujące.

Tempo wydarzeń nie należy w prawdzie do zawrotnych, ale dzięki wielowątkowej fabule książka zdecydowanie nie nudzi. Z jednej strony poznajemy rodzinne życie państwa Becketów i uczuciowe zawirowania detektywa Martinez’a. Z drugiej zagłębiamy się w elementy zbrodniczej układanki, starając się przy tym samemu rozwikłać zagadkę.

Miłośników kryminałów twórczość Hilary Norman raczej nie zaskoczy. Próżno doszukiwać się w niej nietypowego schematu wydarzeń, innowacyjnych rozwiązań czy nieoczekiwanych elementów, jednak nawet bez tego książka większości osób powinna przypaść do gustu. Oparta na sprawdzonych rozwiązaniach, posiadająca kilka ciekawych zwrotów akcji, a przede wszystkim dość intrygujący wątek „artystyczny” jest lekturą, przy której z pewnością nie zdarzy nam się przysnąć.

Uwięzionych mogę polecić każdej osobie ceniącej sobie chwile spędzone przy sprawnie napisanej powieści kryminalnej, a także tym, którzy lubią bogato rozwinięte wątki rodzinne. Pani Norman z pewnością ich nie zawiedzie.

Książkę recenzowałam dla serwisu Kostnica.


Hilary Norman "Uwięzieni"
Ilość stron: 312
Wyd. Próśzyński i S-ka
Warszawa 2011
Ocena: 5/6

~~  WYBIŁ 555 KOMENTARZ!   ~~
Szczęśliwym jego autorem jest UpiornyGroszek. Gratulacje. Niespodzianka w poniedziałek powędruje do Ciebie :)

Dziecko ulicy - Judith Westwater

18:34

Dziecko ulicy - Judith Westwater

Dzieciństwo Judy Westwater nie należało do lekkich. Trzeba nawet przyznać, że dziewczynka tak naprawdę nigdy go nie miała. Od najmłodszych lat była bita, zastraszana i poniżana przez swojego ojca i jego kochankę. Wykonywała dla nich ciężkie prace domowe, brała udział w oszustwach i naciąganiu ludzi. Nigdy jednak nie usłyszała za to słowa wdzięczności. Nieuzasadnione poczucie wyższości ojca oraz jego nieustająca chęć bycia lepszym od wszystkich innych, sprawiały, że ilekroć Judy znalazła sobie przyjaciela by on jej brutalnie odbierany.

Próby nawiązania kontaktu dziewczynki z matką spotykają się z tak wielkim wybuchem złości ojca, że w przypływie furii pakuje on swoją rodzinę i wyjeżdża z nimi do południowej Afryki. W kraju i środowisku, którego Judy kompletnie nie zna, obmyśla ostateczny plan uwolnienia się spod domowej tyranii.

Historie pisane przez życie darzę ogromnym szacunkiem, szczególnie, jeśli poruszają one tak trudne i przejmujące wydarzenia, jakimi są losy Judy. Dziecko ulicy jest książką o prawdziwym życiu, napisaną prostym i surowym językiem, który z całą swą brutalnością wprowadza nas w świat krzywdy i odrzucenia. Kilkukrotnie jesteśmy świadkami pobicia oraz gwałtu, a obelgi i psychiczne znęcanie się są tutaj na porządku dziennym.

Fabuła wstrząsa czytelnikiem już od pierwszych stron. Sadyzm niektórych sytuacji, wydaje się momentami do tego stopnia nierealny, że kilka razy sprawdzałam czy rzeczywiście jest to książka oparta na faktach. Nie wyobrażam sobie jak można tak traktować kilkuletnie dziecko, a tym, co uderzyło mnie najbardziej była absurdalna upartość ojca by zatrzymać przy sobie Judy. Nie karmi jej, nie zapewnia ubrania, żałuje na nią każdego grosza, a i tak wszystkimi dostępnymi sposobami nie pozwala jej odejść. 

Powieść Judith Westwater jest autobiografią pisarki i nie wątpię, że potrzebowała ona na wiele odwagi by w tak bezpośredni sposób przedstawić nam swoje życie. Nie mniej siła i upór, jaki posiada w sobie postać Judy niejednego wprawić może w osłupienie. Nie zważając na trudności i niepowodzenia, uparcie dąży ona do celu i udowadnia, że każde marzenie, jeśli tylko wystarczająco mocno się tego chce, może się urzeczywistnić.

Książka jest idealną lekturą dla wszystkich wątpiących w siebie niedowiarków. Dobitnie pokazuje, jak siła pozwalająca zmieniać świat tkwi dokładnie w nas samych. Jest ona na tyle głęboko schowana, że nikt i nic nie jest w stanie nam jej odebrać. Nigdy o tym nie zapominajmy, a jeżeli kiedyś się to zdarzy, sięgnijmy po książkę Judith Westwater. 

 Judith Westwater „Dziecko ulicy”
Ilość stron: 280
Wyd. Hachette
Warszawa 2008
Ocena: 5/6
Ponury Piaskun - Richard Kadrey

23:36

Ponury Piaskun - Richard Kadrey

Richard Kadrey już samym swym wyglądem i posturą – zdjęcie zamieszczone na okładce – wywołuje w człowieku przeświadczenie, że Ponury Piaskun nie będzie standardową powieścią grozy. Zainteresowania autora: pisarza, dziennikarza i fotografa oddanego tematyce fetyszu są tylko tego dodatkowym potwierdzeniem.

James Stark w wieku 19 lat zostaje żywcem wciągnięty do piekła. Trafiając pod nadzór Azazela staje się diabelską zabawką walczącą na ringu. Jego zdolności wpadania w tarapaty i niemały talent do wychodzenia z nich cało, sprawiły, że otrzymał on przydomek Ponurego Piaskuna – „potwora, który zabija potwory”*. Po 11 latach walk i nauki magicznych sztuczek udaje mu się w końcu stamtąd uciec. Teraz, gdy jest silniejszy niż kiedykolwiek wcześniej, a jego jedynym celem jest zemsta, nikt oraz nic, nie jest w stanie stanąć mu na drodze.

Kadrey stworzył zupełnie nowy wymiar powieści grozy. Ponury Piaskun z jednej strony „puszcza oko” do czytelnika, a z drugiej nieoczekiwanie przykłada mu pięścią w brzuch. Wykreowany przez autora świat pełen jest czarnego humoru, soczystego języka oraz pomysłowych i niekonwencjonalnych epitetów. Dzięki tym zabiegom, nie sposób jest odłożyć książę po jej rozpoczęciu. Absurdalność i komizm niektórych postaci – na przykład gadającej głowy - wywołuje skojarzenia z twórczością takich osób jak George A. Romero czy Sam Raimi. Widać, że autor bawi się konwencją grozy i nie traktuje jej zbyt poważnie, co wychodzi mu zdecydowanie na dobre.

Postać Jamesa, faceta w wiecznie potarganych i poklejonych taśmą izolacyjną ciuchach, jest tak stworzona, że już od pierwszych stron nie sposób nie polubić tego gościa. Nawet jego porywczość, nieokiełznanie i cała reszta niewątpliwych wad, nie jest w stanie zagłuszyć w nas tej nuty sympatii. Jego osobowość nie jest nam jednak podana jak na tacy. W trakcie czytania stale dowiadujemy się o nim czegoś nowego, by dopiero na samym końcu móc wyrobić sobie o nim osobiste zdanie.  

Przemyślana akcja toczy się żywo i dynamicznie. Bieżące wydarzenia łączą się z retrospekcyjnymi scenami z pobytu James’a w piekle, które w sprytny sposób przybliżają nam obraz całej sytuacji. Poznajemy mroczne zakamarki piekła, nie mniej wrogie uliczki Los Angeles, a nawet wskakujemy na chwilę w nicość. Fabuła pełna jest mistycznych stworzeń: aniołów, magów, nefrytów, a epickie zakończenie historii stanowi przysłowiową wisienkę na torcie.

Wydaniu książki również nie mam nic do zarzucenia. Dopracowana graficznie i przyciągająca jak magnes wzrok „skrzydełkowa okładka”. Tatuażowe wykończenia stron i rozdziałów oraz świetna robota tłumacza sprawiają, że kontakt z nią to sama przyjemność.

Parafrazując na koniec styl autora, mogę tylko powiedzieć, że jest to kawał cholernie dobrej komedii z mocnym, piekielnym przytupem.

Dla fanów gatunku pozycja obowiązkowa!


Książkę recenzowałam dla serwisu Kostnica.

Richard Kadrey „Ponury Piaskun”
Ilość stron: 384
Wyd. Zysk i S-ka
Poznań 2011
* s. 227
Ocena: 6/6

P.S. Nie wiem czy to tylko moje zboczenie, ale jak przeczytałam, że będzie tu o facecie żywcem wciągniętym do piekła, to moim pierwszym skojarzeniem było – DEAN WINCHESTER ;)

Copyright © Varia czyta , Blogger