14:54

Pamiętniki Wampirów: Księga 2 - L. J. Smith

Po dramatycznych wydarzeniach na cmentarzu, Elena trafia w zaświaty. Niestety, nawet tam nie może czuć się bezpiecznie. Uwięziona przez pierwotną siłę, stara się nie dopuścić by skrzywdziła ona również jej przyjaciół. Wykorzystując nadprzyrodzone zdolności Bonnie, nawiązuje kontakt z dziewczynami i braćmi Salvatore. Decydują się wspólnie stanąć do walki, ale to co najgorsze, dopiero ma nadejść.

Księga 2 w znacznej mierze skupia się wokół drugiego z braci Salvatore - Damona. Po tragedii, jaka spotkała Elenę, Stafano postanawia się wycofać. Wyrusza w podróż do miejsca, gdzie ma nadzieję na nowo stać się człowiekiem. Wykorzystujący sytuację Damon, na swój daleki od uczciwości sposób, przejmuje rolę opiekuna Eleny. W kontakcie z dziewczyną budzi się w nim dotąd nie znana, bardziej ludzka część natury. Wampir ukazuje nam swoje rozterki, wątpliwości oraz emocje, i choć stan ten nie trwa zbyt długo, to wystarczy by zacząć się zastanawiać, co tak naprawdę nim kieruje i jaki jest jego ostateczny cel.

W porównaniu do swej poprzedniczki, druga część jest dużo bardziej mroczna i zagadkowa. Balansuje na granicy rzeczywistości i sennej mary. Liczne „metamorfozy” Eleny, jej wędrówki między wymiarami oraz ogrom mistycznych postaci czynią ją czymś na pograniczu fantasy i powieści grozy.

Po przeczytaniu tej Księgi odnoszę jednak wrażenie, że autorka zbyt wiele pomysłów chciała za jednym razem wcielić w życie. Nagromadzenie nowych postaci, mieszanie wydarzeń i miejsc akcji sprawiają, że po pewnym czasie czytelnik nie wie, o co właściwe tu chodzi. Wydaje mi się, że Lisa Jane Smith zagalopowała się w takie rejony wyobraźni, gdzie niekoniecznie powinna się zapuszczać. Mam tu namyśli przede wszystkim ostatnią część zatytułowaną „Uwięzieni”. Malaki, lisołaki, przenikanie się światów oraz czasu. Za dużo tu tego i zaczyna to trącić lekkim kiczem. Może w przypadku, gdy tomy Pamiętników były publikowane osobno nie zwracało się na to takiej uwagi, ale w połączonym wydaniu za dobrze to nie wypada.

W tym momencie zaczynam po części rozumieć, dlaczego książka ma tak wielu przeciwników. Jednak mimo to nadal obstaje przy swoim. Bez wątpienia w zestawieniu z Księgą 1, jest to część słabsza i bardziej naciągana, lecz nadal całkiem nie źle się to czyta. Nie jest to ambitna literatura, ale kto powiedział, że wszystkie książki muszą takie być?

Uważam, że jest to świetna pozycja dla pasażerów autobusu, tramwaju oraz wszelkich innych środków lokomocji, jak i uczestników nudnych wykładów. Czyta się bez wysiłku i nie wymaga tony skupienia. Ot, dobry środek dla zabicia czasu.

Książkę recenzowałam dla serwisu Kostnica.

L. J. Smith „Pamiętniki Wampirów – Księga 2: Mrok, Powrót o zmierzchu, Uwięzieni”

Ilość stron: 576

Wyd. Amber

Warszawa 2011

Ocena: 4/6

Czytaj więcej »

21:13

Pamiętniki Wampirów: Księga 1 - L. J. Smith

Pamiętniki Wampirów to seria 7 książek autorstwa L. J. Smith, na podstawie których, zdążył już powstać serial noszący ten sam tytuł. Aby osoby znające historię głównie za jego sprawą, w trakcie czytania nie czuły się zdezorientowane, warto uprzedzić kilka faktów. Książkowa Elena to nie nieśmiała brunetka o gołębim sercu lecz przebojowa i pewna siebie blondynka. Mieszka w miasteczku Fells Church, a nie Mystic Falls i zamiast młodszego brata posiada czteroletnią siostrę.

Wydarzenia, które na zawsze zmienią jej życie łączą się z początkiem września. Wraz z rozpoczęciem kolejnego semestru w szkole pojawia się nowy uczeń - Stefano Salvatore. Jego niecodzienny wygląd i zachowanie natychmiast przykuwają uwagę wszystkich dziewczyn. Elena, lubiąca być w centrum zainteresowania, postanawia jak najszybciej sprawdzić kim jest tajemniczy nieznajomy.

W książce spotykamy się z dość dobrze znanym już schematem: on piękny i niebezpieczny, ona młoda i zakochana, oboje walczą z przeszkodami aby móć być razem. Trzeba jednak przyznać, że został on tutaj podany w mało rażący sposób, a nawet znacznie przełamany. Miłosna historia jest tylko szkieletem na którym opiera się znacznie bardziej złożona i trzymająca w napięciu przygoda.

Mamy tutaj Stefano i Damona - dwóch walczących ze sobą braci, uroczą Bonnie - dziewczynę z parapsychicznymi zdolnościami, złowrogą i upartą Caroline – szkolną rywalkę Eleny oraz Alarica Saltzman’a – nauczyciela historii, który w rzeczywistości za bardzo się nią nie zajmuje. Losy większości z nich łączy ze sobą złowroga siła, która postanowiła zadomowić się w dotychczas sennym Fells Church.

Niezależnie od tego, jak dobrze ktoś zna serialową wersję historii, wiedza ta w żaden sposób nie zakłuci przyjemności płynącej z czytania. Mimo, że obie wersje z gruntu opowiadają o tym samym, to przedstawione w nich wydarzenia diametralnie się od siebie różnią. Fabuła książki pędzi w znacznie szybszym tempie niż serialowy scenariusz. W kilku miejscach miałam nawet poczucie, że autorka za bardzo przyśpieszyła bieg zdarzeń i brakowało mi kilku elementów pomiędzy kolejnymi sytuacjami. A fakty kończące pierwszy tom myślę, że są w stanie zaskoczyć nawet najbardziej zagorzałych fanów serialu.

Książkę bez wahania można zaliczyć do gatunku „czytadeł”, ale nie sądzę by było to jej wadą. Napisana bardzo prostym językiem, o urozmaiconej lecz nieskomplikowanej fabule staje się po prostu idealnym sposobem na popołudniowy relaks. Jej nowe, trzytomowe wydanie, jest obszerne lecz poręczne. Dobre klejenie i przede wszystkim brak drukarskich błędów czynią z niej źródło niewymuszonej rozrywki.

Jednym słowem polecam.

Książkę recenzowałam dla serwisu Kostnica.

L. J. Smith „Pamiętniki Wampirów – Księga 1: Przebudzenie. Walka. Szał”

Ilość stron: 512

Wyd. Amber

Warszawa 2011

Ocena: 5/6

Czytaj więcej »

13:39

Krwawe Igrzyska - Chelsea Quinn Yarbro

Krwawe Igrzyska to już trzeci tom o przygodach Hrabiego Saint-Germain. Tym razem autorka przenosi nas do starożytnego Rzymu za czasów panowania cesarza Nerona. Pierwszy wiek naszej ery, to wiek spisków politycznych, gladiatorów, walki na cyrkowych arenach i szerzącego się niewolnictwa. W tym brutalnym świecie Hrabia, noszący teraz imię Rakoczego Sanct’ Germain Franciskus, ponownie musi walczyć o przetrwanie i dzielnie stawić czoła przeciwnikom.

Krwawe Igrzyska są najbardziej osadzoną w historii częścią cyklu o Hrabim Rakoczym. Wydarzenia w nich przedstawione skupiają się przede wszystkim wokół politycznych intryg i zbrodni kolejnych senatorów. Jesteśmy, co prawda kilkukrotnie uczestnikami krwawej rozrywki Rzymian: wyścigów rydwanów, walki gladiatorów i cesarskich niewolników z dzikimi zwierzętami, ale to tylko ułamek tej, co by nie było, dość obszernej historii.

Tak jak w Hotelu Transylvania oraz Pałacu również i tutaj Hrabia zakochuje się w kobiecie, której los nie szczędzi cierpienia. Acja Oliwia Klemens, bo tak nazywa się jego wybranka, od lat jest maltretowana i zastraszana przez swojego męża Justusa. Zagraża on nie tylko niej, ale przede wszystkim całej jej rodzinie. Nie mając sił by dłużej trwać w tym koszmarze, ani tym bardziej odwagi by w końcu się od niego uwolnić, prosi o pomoc Rakoczego.

Klimat starożytnego Rzymu uchwycony został w wyjątkowy sposób, ale chcąc być szczerą muszę powiedzieć, że tylko on tutaj zachwyca. Schemat wydarzeń jest identyczny jak w poprzednich częściach. Hrabia przybywa do nowego miasta, buduje/urządza okazałą posiadłość, z racji swego pochodzenia i bogactwa zwraca uwagę wysoko postawionych osób, nawiązuje z nimi kontakty, lecz z czasem zaczynają mu one zagrażać. Przy okazji poznaje piękną niewiastę, której grozi niebezpieczeństwo, więc pędzi jej na ratunek. Samo zachowanie Hrabiego też praktycznie niczym się nie różni. Nadal jest szarmancki, wytworny, nosi się wyłącznie na czarno, a patrząc na niego przez pryzmat poczynań Rzymian jest również wyjątkowo miłosierny, pomocy i życzliwy. I, tutaj ponownie nasuwa się moje pytanie: Gdzie tu, do jasnej ciasnej, jest ten wampir? Gdzie nieprzewidywalność i krwawy instynkt?

Powieść czyta się szybko i przyjemnie, ale wciąż do horroru jej bardzo daleko. A nawet jeszcze dalej niż w przypadku poprzednich części. Miłośnicy starożytnych klimatów z miłosnym wątkiem w tle będą zachwyceni. Wszyscy inni obawiam się, że już niekoniecznie. Hotel Transylvania wykazywał spory potencjał, niestety im dalej w historię (a w zasadzie bliżej, bo wraz z kolejnymi częściami poznajemy coraz wcześniejsze życie Rakoczego) tym jest bardziej wtórnie i przewidywalnie. Zmienia się sceneria i poboczni bohaterowie, lecz historia i Hrabia wciąż jest ten sam.

Nie ukrywam, że wiązałam z serią spore nadzieje. Mówiło się, że Chelsea Quinn Yarbro to godna następczyni Anne Rice. Pierwotnie również tak sądziłam, jednak z upływem stron i tomów powoli zmieniłam zdanie. W przypadku Kronik Wampirów w trakcie czytania mamy uczucie jakbyśmy przez dziurkę od klucza podglądali coś zakazanego i śmiertelnie niebezpiecznego. U Chelsea Q. Yarbro mam wrażenie patrzenia przez okno na nowego, trochę tajemniczego sąsiada, goniącego w dziwnych ciuchach po podwórku. Początkowo jedno i drugie wydaje się być ciekawe oraz intrygujące, ale z biegiem czasu sąsiad nam powszednieje, a jego niecodzienny ubiór nie robi już takiego wrażenia. Natomiast niebezpieczna gra, oscylująca na granicy przyzwoitości napędza naszą ciekawość cały czas tak samo. Szkoda, że u Hrabiego właśnie tego zabrało. Nie mówię, że powinien on od razu rzucać się z kłami na każda napotkaną osobę, ale jakaś wewnętrzna walka i trochę dzikiego instynktu by mu nie zaszkodziły. Przecież nawet Edward Cullen bał się, że szybciej zje Belle niż z nią pogada...

Chelsea Quinn Yarbro „Krwawe Igrzyska”

Ilość stron: 544

Wyd. Rebis

Poznań 2010

Ocena: 2/6

Czytaj więcej »

00:29

Wszystkie boże dzieci tańczą – Haruki Murakami

O Murakamim zdążyłam się już wiele naczytać. Większości znanych mi blogowiczów opisywała przynajmniej jedną jego książkę. Do mnie literatura japońska nigdy nie przemawiała, ale skuszona pochlebnymi opiniami postanowiłam zaryzykować i dać jej kolejną szansę.

Wybór padł na zbiór opowiadań Murakamiego. Wystarczające by poznać styl autora, a jednocześnie na tyle niewielkie by niezależnie od upodobań doczytać je do końca. Książka objętościowo jest skromna. Posiada zaledwie 180 stron, które zdążyłam pochłonąć w trakcie dwugodzinnej przerwy między zajęciami.

Wszystkie boże dzieci tańczą składa się z sześciu opowiadań o dość intrygujących tytułach:

UFO ląduje w Kushiro – Komure opuszcza żona. Domagając się od niego rozwodu po raz pierwszy ma okazję powiedzieć mu co naprawdę o nim myśli. Wszystko to staje się dla mężczyzny bodźcem do podjęcia wewnętrznej refleksji nad sobą, swoim życiem i monotonią, która je zdominowała.

Krajobraz z żelazkiem – opowiadanie, które najbardziej przypadło mi do gustu. Porusza historię pana Mitake. Człowieka uwielbiające palić ogniska nad morzem. Stworzył on niemalże rytuał zbierania drewna, układania go i odpowiedniego rozpalania. Ogień staje się tu analogią życia, przemijania i dokonywania wyborów .

Wszystkie boże dzieci tańczą – porusza temat relacji matka – syn. Yoshiyi wychowanemu bez ojca od samego początku wpajano, że jest synem boga. Z biegiem czasu wyobrażenie to upada, a on sam stara się zrozumieć kim jest tak naprawdę.

Tajlandia – Satsuki jest znaną i cenioną lekarką. Postanawia wyjechać na urlop do Tajlandii by tam w spokoju na nowo nabrać sił. Nieoczekiwane podróż staje się dla niej okazją do podjęcia refleksji nad własną przeszłością i próbą pogodzenia się z nią.

Pan Żaba ratuje Tokio – zdecydowanie najdziwniejsze opowiadanie w całym zbiorze. Oscylujące na granicy surrealizmu i sennej mary. Katagiri zostaje wybrany przez Pana Żabę do pomocy w ocaleniu miasta przed trzęsieniem ziemi. Musi udać się z nim w wnętrza globu by tam stawić czoła niebezpiecznej Dżdżownicy.

Ciastka z miodem – opowiada o wzajemnej relacji między trójką przyjaciół. Jumpej, Kan i Sayoko poznali się na studiach i od tamtej pory byli praktycznie nierozłączni. Niestety rodząca się miłość zaczęła zakłócać tę harmonię. Historia porusza temat dążenia do celu, realizacji swoich marzeń oraz rezygnacji z nich.

Wspólnym elementem wszystkich opowiadań jest motyw trzęsienia ziemi w Kobe. To ono niejako staje się dla bohaterów zapalnikiem do podjęcia refleksji nad własnym życiem. Życiem, które jak się okazuje było do tej pory pełne samotności, strachu i niepewności. Historie opowiadają głównie o relacjach międzyludzkich, poczuciu sensu życiu i szukaniu własnej drogi. Wszystkie są w pewien sposób niedokończona co pozwala czytelnikowi na osobiste dopowiedzenie co było dalej.

Opowiadania napisane są oszczędnym, ale głębokim językiem. Czyta się je przyjemnie jednak nie mogę powiedzieć, by zrobiły one na mnie piorunujące wrażenie. Z pewnością czas im poświęcony nie był stracony, ale w moim odczuciu czegoś tu jeszcze brakowało. Mimo to, jak na początek i moją dotychczasową awersje do Azji to wrażenia i tak niezłe.

Haruki Murakami „Wszystkie boże dzieci tańczą”

Ilość stron: 182

Wyd. Muza

Warszawa 2006

Ocena: 4/6

Czytaj więcej »