Fabułę powieści zna chyba każdy. Znudzona wylegiwaniem się
na łące dziewczynka, biegnie za królikiem wprost do jego nory. Niechcący wpada
do środka i przenosi się do Zaczarowanej Krainy, gdzie zwierzęta mówią ludzkim
głosem, a zła Królowa w napadzie nieustannego szału, ścina wszystkim głowy.
Poznajemy tu charyzmatycznego Kapelusznika oraz Znikota o wielkim uśmiechu. Na
zmianę rośniemy, malejemy, ale co jest w tym najważniejsze – zaglądamy w głąb
samego siebie, bo jak się przed laty utarło, historia może stanowić świetne
podłoże do psychoanalizy. Ja jednak nie o Freudzie tutaj chciałam, lecz o
pięknym wydaniu i własnych spostrzeżeniach.
Jeśli zdawało się wam kiedykolwiek,
że filmowa wersja bajki była dziwną przygodą, to muszę was rozczarować –
ekranizacja nawet w połowie nie odzwierciedla tego, co znajduje się w książce.
Jest w niej więcej postaci, wierszyków i rozmów. Dialogi są jeszcze bardziej
absurdalne, a wszystko ujmuje dwa razy mocniej.
Nie na darmo Alicja
zaliczona została do klasyki światowej literatury. Lewisowi – a w zasadzie
Charlesowi Lutwidgowi Dodgson – wyobraźni oraz talentu odmówić nie można. Jego
świat, mimo że tak naprawdę nie ma w nim czarów, zachwyca swym bogactwem i
niezwykłością, a czas, chociaż stoi tutaj w miejscu, napędza mieszkańców i
skłania ich do nieustannego pośpiechu.
W najnowszym wydaniu fantazyjność
historii podkreślona została rysunkami. Ilustracje autorstwa Tove Jansson to
dla mnie wisienka na torcie. Oszczędne w formie, maksymalnie treściwe i
przepełnione emocjami. Uwielbiam ją jako pisarkę, malarkę, a przede wszystkim
kobietę. Takie połączenie nie mogło się nie udać. Sięgajcie do klasyki.
Naprawdę warto.
Lewis Carroll „Alicja w Krainie
Czarów”
Ilość stron: 120
Wyd. Bona
Ocena: 6/6