Turnieje rycerskie, zazdrość
sięgająca do łoża swoich konkurentów, małżeństwa z rozsądku i wielkie
pieniądze. Czasy Tudorów, być może błędnie, ale postrzegane są przeze mnie,
jako wiek wyjątkowych spisków oraz konszachtów, niemalże z samym diabłem. Taką
rzeczywistość znalazłam też w powieści Eve Edwards, gdzie finalny akcent
położony jest wprawdzie w trochę innym miejscu, ale dworskiego blichtru i
obłudy w nim naprawdę nie brakuje.
Ojciec Ellie jest alchemikiem,
który przez swoje zamiłowanie do eksperymentów, ciągle wypędzany jest z królewskich dworów. Dziewczyna nie może już znieść zapału swojego
ojca, do tej dziedziny wiedzy i marzy o chwili, kiedy uda jej się od niego
uwolnić. Zrządzeniem losu na zamku Elżbiety I, dziewczyna spotyka swego dawnego
wroga, chłopca imieniem Will, który został mianowany na hrabiego Dorset. Will nie pamięta Eleonor sprzed lat, co daje
początek ich niezwykłej historii.
Mówi się, że alchemicy to
szaleńcy otumanieni rządzą bogactwa. Śmiem jednak stwierdzić, że dużo gorszy od
ich porywów jest fanatyzm i fałszywie pojmowana sprawiedliwość przez tych,
którzy rządzą danym krajem. XVI wieczna Anglia to mroczny okres w dziejach historii.
Czasy, kiedy zaufać można było tylko samemu sobie, a za źle pojmowaną wiarę
trafiało się na szafot.
Podobało mi się podejście Eve Edwards
do tego motywu. Książka przeznaczona jest dla nieco młodszej grupy odbiorców, a
mimo to nie brakuje w niej realizmu. Autorka bardzo wiernie oddała burzliwe
dzieje kraju, dynastyczne zawiłości, co więcej, nie pominęła nawet zajadłego prześladowania katolików.
Wszystko to sprawia, że Alchemia miłości wypada naprawdę dobrze
i z przyjemnością sięgnę po jej kontynuację.
Eve Edwards „Alchemia miłości”
Ilość stron: 384
Wyd. Egmont
Ocena: 4/6
Premiera 25.09.2013