Oro - Marcel A. Marcel

21:16

Oro - Marcel A. Marcel

Z początku podeszłam do tej książki zupełnie bez entuzjazmu. Okładka utrzymana w nurcie „dziecka-emo” oraz obco brzmiące nazwisko autora, nie były szczególnie przekonywujące. Skusił mnie jednak tytuł, a następnie ilustracje Krzysztofa Ostrowskiego. W ostatecznym rozrachunku powieść broni się sama i jest jedną z ciekawszych pozycji jakie ostatnio czytałam.

Lena odkąd sięga pamięcią była wychowankiem domu dziecka. Porzucona jako noworodek w przyklasztornej kołysce życia, nigdy nie poznała rodzinnego ciepła. Kilka razy starano się ją przygarnąć, po czym mijały dwa tygodnie i znowu była z powrotem w placówce. Dopiero, gdy po nieudanych adopcjach, trafiła pod opiekę Wandy i Romana, jej życie zaczęło nabierać nowego znaczenia.

Oro to utrzymana w lekkim tonie historia dla młodzieży. Połączenie dobrego obyczaju z przygodówką i czymś, co nie pozwala nam się od niej oderwać. Naprawdę nie sądziłam, że mogę się z nią dobrze bawić, a tu taka niespodzianka. Oro tylko z pozoru jest bajką do poduszki. Tak naprawdę autorką należą się słowa uznania, za bardzo wiarygodne oddanie psychiki porzuconego dziecka. Spomiędzy dialogów wyłania się obraz dziewczyny raniącej, by nie doznać kolejnego zawodu. Tłumiącej emocje i do wszystkiego podchodzącej z wymuszoną obojętnością. Jej postawa często będzie nas irytować, ale nie zabraknie też chwil beztroskiego uśmiechu.

Marcel A. Marcel czyli Dana i Olga odwaliły kawał dobrej roboty. Jak widać warto czasem zamknąć oczy i zdać się na przeczucie. W tym przypadku spisało się ono na medal i chyba częściej będę w ten sposób dobierać sobie lektury.


Marcel A. Marcel “Oro”
Ilość stron: 344
Wyd. Marginesy
Ocena: 4,5/6
Dryft - Karen Gillece

20:32

Dryft - Karen Gillece

Dryft to opowieść o poszukiwaniu i dokonywaniu wyborów. Każdy z przedstawionych w niej bohaterów pragnie coś odnaleźć. Jeden marzy o miłość sprzed lat, ktoś inny o swoim miejscu na ziemi, a jeszcze inny o powrocie zaginionego syna. Obrane przez nich drogi nie zawsze okazują się być słuszne, lecz wszystkie niosą dobrze znane nam przesłanie – każda decyzja ma swoje konsekwencje. 

Lara już jako nastolatka chciała poznawać świat. Gdy trafiła się ku temu okazja, bez wahania opuściła Irlandię i wyruszyła w podróż do dalekiego kraju. Ameryka Południowa okazała się być dla niej ojczyzną pełną doświadczeń. To tam nauczyła się żyć chwilą, poznała Aleja i urodził się Nacio. Tam też miała miejsce pewna tragedia, która skłoniła ją do powrotu i zapoczątkowała kolejne wielkie zmiany.

Akcja obraca się wokół dwóch kobiet. Lary i jej kuzynki Sorchy. Ich konfrontacja jest niczym spotkanie się ognia i wody. Jedna jest wyzwoloną, lecz zranioną duszą. Druga chce być dla wszystkich oparciem. Obie są niepewne swego położenia i pragną zmiany. Poznajemy słodko-gorzkie relacje między nimi. Smak zdrady i towarzyszącą im gorycz porażki.

Karen Gillece stworzyła piękną, refleksyjną opowieść o niebanalnym zakończeniu, która mimo sporej dawki dramatyzmu nie jest wcale przygnębiająca. Dryft to książka płynąca jak nasze życie. Prosta, z pozornie jasnym przesłaniem, a jednak w każdym zdaniu kryje się coś więcej. Coś, co sprawia, że musimy na chwilę przystanąć i pozbierać myśli. Nie jest to lektura służąca rozrywce, ale czyta się ją jak najlepszy bestseller.


Karen Gillece „Dryft”
Ilość stron: 348
Wyd. Oficyna Wydawnicza Stopka
Ocena: 5/6
Miasteczko Niceville - Carsten Stroud

22:35

Miasteczko Niceville - Carsten Stroud

Jeżeli sądzicie, że Niceville jest miłym, prowincjonalnym miasteczkiem, to bardziej mylić się nie możecie. Nagłe zniknięcie Rainey Teague to dopiero początek niesamowitych wydarzeń. Ta miejscowość to prawdziwy Trójkąt Bermudzki. Ludzie giną w środku słonecznego dnia, mieszkańcy szepczą coś o zakrwawionej dziewczynie, a na wszystkim cieniem kładzie się Krater, bezdenna szczelina w której nawet światło boi się zanurzyć.

Zapomnijcie o wróżkach, syrenach czy innych głupotach. Tu na czytelnika działa przenikliwy klimat. Duszący oddech lokalnych legend oraz pragnienie zemsty, silniejsze niż śmierci.

Specjalnie pominęłam dokładne streszczenie, by nie odbierać historii tego co ma najlepsze – efektu zaskoczenia. Autor uparcie szatkuje nam informacje. Co rusz zmienia wątki i postacie, w rezultacie czego jesteśmy bezustannie wodzeni za nos. Mówimy do siebie: jeszcze tylko dwie strony, a może kolejny rozdział... i nim się spostrzeżemy, jesteśmy już za połową tomu.

Tak moi mili. W końcu pojawił się thriller z prawdziwego zdarzenia. Mamy tu wszystko: barwną akcję, wielowątkowość, napięcie i pazur. Pisarza porównują do Stephena King’a, ale Stroud jest o niebo lepszy. Nie rozmienia się na drobne, pomija długie opisy, a przy tym świetnie nakreśla charakter bohaterów. Bez problemu uwierzyłam w jego opowieść i kompletnie nie mam się do czego przyczepić. Coś świeżego i innego.

Pomysł na Misateczko Niceville to strzał w dziesiątkę. Już wypatruję jego kontynuacji.


Carsten Stroud „Miasteczko Niceville”
Ilość stron: 518
Wyd. Prószyński i S-ka
Ocena: 5,5/6
Zbieracze planet - Joanna Roś

21:03

Zbieracze planet - Joanna Roś

Poezja to dla mnie wyższy poziom postrzegania rzeczywistości. To umiejętność wsłuchania się w emocje, nazwania ich i ubrania w słowa. Im prostsza jest forma utworu, tym więcej treści się w nim kryje, a przesłanie wydaje się być pełniejsze. 


Osobom, które myślą w podobny sposób polecam Zbieraczy planet - debiutancki tomik poezji autorstwa Joanny Roś. Ta skromnego formatu książeczka, skrywa w sobie ponad czterdzieści wierszy, które opisują doświadczenia z pogranicza jawy i snu. Odnoszą się do naszych pragnień, relacji międzyludzkich i szeroko pojętej tęsknoty. Zawsze, gdy mam do czynienia z tego typu twórczością, zaskoczona jestem siłą z jaką oddziałuje na człowieka. Tym, jak bardzo słowa mogą wprawiać w zdumienie oraz za sprawą kilku znaków oddawać sens wielogodzinnych rozmów.

Dorobek autorki jest dość uniwersalny, co stanowi chyba jego największą zaletę. Znajdziemy tu utwory ku dłuższej refleksji, jak i aforyzmy znakomicie nadające się na życzenia dla bliskiej nam osoby.

Zbieracze planet bardzo mile mnie zaskoczyli. Polubiłam ich lekkość, ascetyczną formę wyrazu i towarzyszące im ilustracje. Całość znakomicie się uzupełnia dowodząc, że liryka przestaje być dziedziną dla wąskiej liczby odbiorców. Od teraz to przyjemność czekająca na każdego kto zechce po nią sięgnąć.

 
Joanna Roś „Zbieracze planet”
Ilość stron: 50
Wyd. Miniatura
Ocena: 5/6
Gdzie kupić? wystarczy napisać do autorki lub wydawnictwa
Tabu - Casey Hill

21:53

Tabu - Casey Hill

Po doświadczeniu rodzinnej tragedii, Reilly Steel przeprowadza się z ojcem do Dublina. Jako znakomitej klasy śledczy sądowy, ma zamiar pomóc miejscowej policji w skutecznym egzekwowaniu prawa, a przy okazji spróbować odciąć się od bolesnej przeszłości. Już pierwsza sprawa, jaką jej przydzielają, okazuje się być sporym wyzwaniem. Na terenie miasta toczy się bowiem zacięta walka z seryjnym mordercą, dla którego nie istnieją żadne normy społeczne. Co więcej, ich łamanie jest dla niego czystą przyjemnością, a ofiarami padają niewinni ludzie, pozbawiani życia w coraz to bardziej wymyślny sposób.

Motyw „tabu”, kojarzony przede wszystkim z filmem Siedem, z miejsca zachęcił mnie do lektury. Liczyłam na podobne napięcie i wrażenia. Niestety, powieści Casey Hill daleko do takiego poziomu. Historia sama w sobie nie nudzi, ale brakuje jej głębi i starannej kreacji bohaterów. Miałam wrażenie, że wszyscy z wyjątkiem Reilly, zostali nakreśleni w pośpiechu i niekompletnie, jakby byli tylko dodatkiem do wydarzeń. Jest to dopiero pierwszy tom serii, ale zmuszona jestem ponarzekać, bo czy wstęp nie powinien być właśnie najbardziej magnetyczny? Zaostrzać nasz apetyt na więcej?

Może to nie ta pora, a może odwykłam już od „szybkiego” amerykańskiego kryminału? Trudno powiedzieć, ale Tabu mnie nie porwało. Finał historii jest za krótki, a zachowanie głównej bohaterki w takich okolicznościach, co najmniej zbyt powściągliwe.

Potencjał jest, ale trzeba jeszcze nad nim sporo popracować.


Casey Hill „Tabu”
Ilość stron: 319
Wyd. Prószyński i S-ka
Ocena: 3,5/6
Copyright © Varia czyta , Blogger