Dwunaste. Nie myśl, że uciekniesz - Filip Springer

10:34

Dwunaste. Nie myśl, że uciekniesz - Filip Springer

„Jak więc widzisz, nie wszystko tutaj da się zrozumieć – ale też kto powiedział, że trzeba rozumieć wszystko? Ci ludzie żyją tu od pokoleń, mają swoje zwyczaje i tradycje, pewnie i tajemnice, i trudno oczekiwać, że po raptem trzech latach uznają mnie, przyjezdną, za jedną z nich, otworzą przede mną drzwi i wyjawią mi swoje sekrety. Nie jest to zresztą chyba aż tak dla mnie ważne, nie od tego przecież zależy szczęście moje, Petera i dzieci”.   

1. Nie sądź, że jesteś kimś. 
2. Nie sądź, że nam dorównujesz. 
3. Nie sądź, że jesteś mądrzejszy od nas. 
4. Nie wyobrażaj sobie, że jesteś lepszy od nas. 
5. Nie sądź, że wiesz więcej niż my. 
6. Nie sądź, że jesteś kimś więcej niż my. 
7. Nie sądź, że się do czegoś nadajesz. 
8. Nie wolno ci się z nas śmiać. 
9. Nie sądź, że komuś na tobie zależy. 
10. Nie sądź, że możesz nas czegoś nauczyć. 
11. Myślisz, że nic o tobie nie wiemy. 

Dwunaste. Nie myśl, że uciekniesz to reportaż o poszukiwaniu Jante, źródeł prawa, które pokazuje ludziom, że liczy się wspólnota, a rola jednostki spychana jest do obowiązku podporządkowania się. 

To opowieść o społeczeństwie, o niechęci do zmian, tradycji, a w tym wszystkim przemycony jest życiorys egocentryka, który w imię własnych korzyści, niszczył innym życia - Aksel Sandemose, autor powieści Uciekinier przecina swój ślad, książki od której wszystko się zaczęło i która sformułowała prawo jante. Książki, która zdaniem wielu, opisała zasady i prawidła od lat rządzące Danią. 

Tym samym Filip Springer pyta czy te zasady stworzyły Aksela czy może to Aksel za ich pomocą uzasadnia swoje wybory.  

Duńczycy nie są narodem w nowoczesnym rozumieniu tego słowa, tylko plemieniem i to właśnie ta plemienność stanowi jego zdaniem o ich sile wspólnoty i zaufaniu, jakim się nawzajem obdarzają”.  

Ciekawie zbudowany reportaż, dotykający mnóstwa kwestii i obrazujący w oryginalny sposób Duńskie zwyczaje. Czy Jante rzeczywiście istnieje? Wiele na ten temat powiedzą osobiste doświadczenia książkowych bohaterów i taka forma przekazu przekonuje mnie najbardziej.  


Filip Springer "Dwunaste. Nie myśl, że uciekniesz"
Ilość stron: 264
Wyd. Czarne
Ocena: 5/6
Pożyczanie jest srebrem, a rabowanie złotem - Catharina Ingelman-Sundberg

16:32

Pożyczanie jest srebrem, a rabowanie złotem - Catharina Ingelman-Sundberg


Nawet w Las Vegas Emerycka Szajka ściąga na siebie kłopoty. 

Nieoczekiwanie, grupa staruszków, staje się posiadaczami dwóch psich obroży wypełnionych diamentami. Oczywiście, jak to oni, część kamieni szybko gubią... ;) Niemniej cel ich kryminalnej działalności pozostaje stały - łamią prawo, aby wspierać tych, którzy są w potrzebie. A, że od lat mają poczucie społecznej niesprawiedliwości, jeśli chodzi o jakość opieki nad starymi ludźmi w Diamencie, to pełni ufności na konto domu opieki przelewają pozyskane środki. Sęk w tym, że zarząd placówki wszystkie pieniądze zatrzymuje dla siebie, a los mieszkańców zamiast się poprawiać, tylko pogrąża się w beznadziei. 

Emerycka szajka postanawia zrobić z tym porządek. Wracają do Szwecji i wymierzają sprawiedlowość... po swojemu...

Książka przyjemna i poprawna, ale mocno bazująca na rozwiązaniach z poprzedniej części, przez co traci na świeżości. Jeżeli przymkniemy oko na naciąganą nieudolność policji, tudzież niesamowity łut szczęścia seniorów, to spędzimy z nią kilka udanych godzin. Nie oczekujcie jednak niesamowitego. Jest to typowa lektura rozrywkowa, za to z tą wielką zaletą, że jej bohaterów nie da się nie lubić. 


Catharina Ingelman-Sundberg "Pożyczanie jest srebrem, a rabowanie złotem"
Ilość stron: 304
Wyd. Sonia Draga
Ocena: 3/6
Magiczne piórko Gwendy - Richard Chizmar

15:36

Magiczne piórko Gwendy - Richard Chizmar


 „Pilnuj tego pudełka Gwendy. Daje prezenty, ale to niewielka rekompensata za odpowiedzialność. Bądź ostrożna”.  

Oto dalsze losy Gwendy oraz jej pudełka, spisane ręką Richarda Chizmara.  Pulchna niegdyś dziewczynka jest dziś kongresmenką, a pudełko znowu pojawia się w jej życiu. Przez ostatnie lata szczęście jej nie opuszczało. właściwie wszystko czego się podjęła odnosiło sukces, dlatego tym bardziej zastawiające jest, że pudełko ponownie dało o sobie znać. Może ma to jakiś związek z porwaniami w jej rodzinnym mieście, Castle Rock?  

Gdy o poprzedniej części pisałam, że jest zbyt krótka i oszczędna, nie sądziłam, że jej kontynuacja pozostawi za sobą jeszcze większy niedosyt i brak konsekwencji. Mamy tu powrót pudełka (jednak nie wiemy z jakiego powodu, ani czemu ma ono służyć), magiczne piórko (o którym wspomina się raptem dwa razy i które nie wnosi nic do fabuły), wątek kryminalny (ujęty epizodycznie i błyskawicznie zakończony -nie wypada to przekonująco). Trochę historii rodzinnych, retrospekcję wcześniejszych losów i oszałamiających sukcesów bohaterki oraz właściwie garstkę zjawisk „natchnionych”, bo o jakimś lęku czy niepokoju nie ma tu w ogóle mowy.  

Krótkie rozdziały i mała objętość sprawiają, że książka czyta się praktycznie sama, jednak jej lektura nie wnosi właściwie niczego nowego do motywu pudełka z guzikami. Gdyby całość przyjęła formę klasycznej powieści, można by świetnie rozwinąć jej elementy, tym czasem mamy dwieście stron o wszystkim i o niczym…  

W maju pojawi się trzeci i ostatni tom tej serii. Czy domknie on kluczowe wątki?  


Richard Chizmar "Magiczne piórko Gwendy"
Ilość stron: 224
Wyd. Albatros
Ocena: 3/6
Niespokojni ludzie - Fredrik Backman

15:48

Niespokojni ludzie - Fredrik Backman


To miał być dzień, jakich wiele. jedni oglądali mieszkanie, ktoś inny pracował w banku, a ojciec z synem pełnili właśnie służbę. Niestety jeszcze ktoś inny bardzo potrzebował gotówki, co sprawiło, że życie ich wszystkich mocno się skomplikowało.   

Niespokojni ludzie to mieszanka zdarzeń strasznych, nieco śmiesznych, ale przede wszystkim wzruszających. To nieoczywista historia pełna misternych połączeń oraz dramatów zwykłych ludzi. Książka idealna na obecne czasy. Pokazująca, że odrobiną dobra można pokonać najtrudniejsze sprawy.  

Backman to mistrz życiowych konstrukcji. Polecam jego Miasto Niedźwiedzia - tam wspina się na absolutne szczyty swych możliwości, ale prawdę mówiąc, ten człowiek nie potrafi napisać słabej książki. Wszystkie są ujmujące. 

Polecam ogromnie!   


Fredrik Backman "Niespokojni ludzie"
Ilość stron: 382
Wyd. Marginesy
Ocena: 4,5/6
Chłopiec, który narysował Auschwitz - Thomas Geve

15:43

Chłopiec, który narysował Auschwitz - Thomas Geve


Kiedy człowiek nic nie wie o swojej rodzinie, boi się najgorszego albo liczy na cud. potem, kiedy z jakiegoś obozu przychodzi wiadomość, że żyją, jest szczęśliwy. ale bardzo szybko, gdy ich nieszczęsny los się pogarsza, żałuje, że kiedykolwiek się o tym dowiedział, bo to , czego niegdyś się obawiał, teraz wie już na pewno”.  

Oto historia pobytu w trzech obozach, gdzie wydawałoby się, że już samo Auschwitz, pozbawi człowieka wszelkiej nadziei. 

Tym czasem Thomas Geve nie tylko przetrwał, ale i odważył się nieść świadectwo dalej. oto postać upamiętniająca dzieci, takie jak on. Nasz bohater posługuje się pseudonimem, aby móc przemawiać głosami tysięcy istnień, więzionych w obozach koncentracyjnych. Jednak, co należy podkreślić, to właśnie jego osobiste doświadczenie oraz jego ręka, zobrazowały rutynę tamtych dni.   

Osiemdziesiąt prostych ilustracji dokumentuje grozę miejsc, w których przyszło mu spędzić dwadzieścia dwa miesiące życia. Bezustanne poszukiwanie jedzenia oraz niekończące się apele, kiedy niemożna się było doliczyć dokładnej liczby więźniów. Wdzięczność za ząbek czosnku, który można było wetrzeć w okruchy chleba, strach związany z zakażeniami oraz zatrutą wodą z kranu.  

Oto horror widziany oczami dziecka. oto historia pełna nadziei i wiary w przetrwanie. Potężny ładunek emocji, spisany ręką tego, który to wszystko przetrwał. 


Thomas Geve "Chłopiec, który narysował Auschwitz"
Ilość stron: 360
Wyd. W.A.B.
Ocena: 5/6
Copyright © Varia czyta , Blogger