.JPG)
.JPG)
.JPG)
.JPG)
.JPG)
.JPG)
.JPG)
Nowe szwedzkie słowa 2025 - nyord
9 miesięcy temu
17:39
Nie licząc kota - Kasia Bulicz-Kasprzak
Joasia. Zdolna dziewczyna, wykładająca na uczelni wyższej. Szczęśliwie zakochana, z własnym mieszkaniem i planami na przyszłość. Wszystko do czasu, kiedy odbiera od matki telefon, że zmarła im ciotka i Asia koniecznie musi w imieniu rodziców jechać na jej pogrzeb. Naszej bohaterce pomysł ten jest co najmniej nie na rękę, jednak dręczona wyrzutami sumienia udaje się w końcu do porzuconego niegdyś miasteczka. Na miejscu czeka na nią spadek, czarny kocur i wścibska sąsiadka. Trzy elementy, które wywrócą jej spokojne życie do góry nogami oraz wciągną w wir familijnych tajemnic.
Nie licząc kota to historia miłosna jakich powstało wiele,
a mimo to będąca w stanie się obronić, dzięki poruszanej w niej tematyce. Prócz
motywu spadku i oczywistych mężczyzn, poznajemy tu niełatwe życie Asi i jej
rodzinne perypetie. Wychowana przez ciotkę z dala od rodziców, ciężko miała
odnaleźć się w ówczesnej rzeczywistości. Była słaba, łatwowierna i spotykała
ludzi, którzy skrzętnie to wykorzystywali. Teraz, kiedy po latach wraca w
rodzinne strony, musi na nowo zmierzyć się z przeszłością. Czy jej się to uda? Jaki
sekret przy tym odkryje i czy kot ją zaakceptuje? :)
Nie spodziewajcie się wielkiej
literatury, ale dla relaksu czy odciążenia umysłu książka powinna się sprawdzić.
Warsztat autorki oraz wykorzystany przez nią język, dają poczucie płynności, a
kolejne zdarzenia gładko migają nam przed oczami. Jest tu też parę niedociągnięć. Można się przyczepić do ślamazarności i niezdecydowania głównej bohaterki. A
także wykorzystania do cna ogranych schematów – np. sytuacja z rozlanym winem i
solą.
Jednak taki już chyba urok
„historii miłosnych”. Raz nas one rozbawią, kiedy indziej wynudzą, a my i tak
na nowo po nie sięgamy.
Kasia Bulicz – Kasprzak „Nie
licząc kota”
Ilość stron: 288
Wyd. Nasza Księgarnia
Ocena: 4/6
21:57
Kobieta, którą porwał wiatr - Claus Stephani
Bajla to piękna, rudowłosa
kobieta, która mimo młodego wieku zdążyła już owdowieć. Opuszczona przez męża,
staje się łatwym celem agresji i napastliwości mężczyzn z całej wioski. Aby
uniknąć prześladowań Bajla ucieka z Arwinicy i rusza w podróż do dalekich
krewnych. Jej tułaczka trwa kilka lat, będąc za każdym razem zmuszoną do
wyjazdu z powodu kolejnych zastraszeń. W między czasie wybucha druga wojna
świata, a świat staje się dla niej jeszcze bardziej obcy i nieprzychylny.
W intencji autora była zapewne,
chwytająca za serce, historia kobiety szykanowanej ze względu na wiarę i
pochodzenie. Mamy tu Żydówkę, okres wojenny, napiętą atmosferę i budzące się
demony. W takiej sytuacji nie trudno jest zbudować dramaturgię, czy grać na
emocjach czytelników. Sztuką staje się natomiast pokazanie czegoś nowego i
zainteresowanie odbiorcy.
W moim poczuciu zabieg ten
Clausowi Stephani kompletnie się nie udał. Kobieta, którą porwał wiatr
to nieustanna relacja i opis. Książka jest ciężka, nużąca. Ciągłe wtrącenia z
historii kraju lub narodu męczą i zniechęcają do dalszej lektury. A szkoda, bo
wątek trzech kobiet, których życie przewija się między poszczególnymi
fragmentami, jest naprawdę obiecujący.
Nie porwała mnie opowieść o
rudowłosej Bajli. Może gdyby przedstawiono ją w prostszy i mniej udziwniony
sposób dałabym się jej pochłonąć. Obecnie nie polecam. Spodziewałam się czegoś
zupełnie innego.
Claus Stephani „Kobieta, którą
porwał wiatr”
Ilość stron: 304
Wyd. Nasza Księgarnia
Ocena: 3/6
22:48
Na własną rękę - Chris Tvedt
Autorzy kryminałów przyzwyczaili
nas do schematu, który w większości książek wygląda bardzo podobnie: ktoś
popełnia zbrodnię, policjant o burzliwej przeszłości bądź problemach z
alkoholem postanawia odnaleźć sprawcę. Nie jest to łatwe, jednak dzięki
sprytowi i odrobinie szczęścia winny trafia za kratki, a komisarz na izbę
wytrzeźwień. W między czasie w fabułę zostaje wpleciona kobieta i rzecz dzieje
się w małej wiosce nad brzegiem morza. I chociaż nie mam nic do powyższego
opisu, to ku mej uciesze Chris Tvedt podchodzi do sprawy zupełnie inaczej.
Mikael Brenne to dobrze sytuowany
prawnik, którego kariera zaczyna nabierać tempa. Napędzany falą zwycięstw
Mikael, podejmuje się sprawy, której nie można wygrać, i która z góry wydaje
się być skazana na porażkę. Jego klient oskarżony został o zgwałcenie i
zamordowanie nastolatki, a świadkowie nie mają cienia wątpliwości, że to
właśnie jego widzieli na miejscu zbrodni. Początkowo rzecz wygląda
beznadziejnie, ale nasz bohater nawet nie przewiduje jak trudna i złożona okaże
się być ta sprawa.
Nie chcę się rozpisywać na temat akcji, ponieważ jej siła tkwi w zaskoczeniu, ale mam ważenie, że na
brak rozrywki nikt narzekać nie będzie. Autor jest adwokatem i sądowej potyczce realizmu odmówić nie można, ale niestety nie wszystko jest tutaj
piękne i cudowne. Zdarzały się momenty w których trudno było uwierzyć, że Mikael jak
za dotknięciem magicznej różdżki odkrywa kolejne elementy układanki, a obcy
ludzie wyjawiają mu rodzinne sekrety. Zabrakło mi w tym wątpliwości i zwyczajnego dystansu, bo przecież nie wszystkich da się przekupić jedną butelką bimbru.
Jakkolwiek by jednak nie
narzekać, to w trakcie lektury zarzuty te gdzieś umykają i dajemy się
wciągnąć w wir wydarzeń. Spore znaczenie ma w tym język Tvedt’a. Krótkie zdania
oraz prosty styl sprawiają, że nie sposób się zatrzymać.
Zachęcam byście sprawdzili to „na własną rękę”. Sądzę, że warto.
Zachęcam byście sprawdzili to „na własną rękę”. Sądzę, że warto.
Chris Tvedt „Na własną rękę”
Ilość stron: 368
Wyd. Nasza Księgarnia
Ocena: 4,5/6
09:15
Liebster Award
Zabawę i jej zasady zna już chyba każdy, dlatego tylko podziękuję dziewczyną za nominację i od razu przejdę do odpowiedzi.
1. Kto jest Twoim książkowym "autorytetem" ?
Pojęcia nie
mam. U każdego podoba mi się coś innego, więc konkretnego nazwiska brak.
2. Czy wygraną w lotto przeznaczyłbyś na książki ?
Raczej na wybudowanie domu, w którym byłaby by wielka biblioteczka, bo jeśli zakupię jeszcze więcej książek to w obecnym stanie, to nie będę miała ich
gdzie trzymać.
3. Jaka jest biblioteczka Twoich marzeń ?
Ogromna z masą pustych regałów, które można zapełniać bez końca.
4. Jaką postać książkową uważasz za złą do szpiku kości ?
W tym momencie do głowy przychodzi mi tylko Cruella de Mon, ale to nie jest dobra odpowiedź ;)
5. Czy masz jakieś marzenie książkowe ?
Chciałabym dostać wszystkie książki z listy "do zdobycia".
6. Co Twoim zdaniem idealnie pasuje do książki ? :)
Kot, koc i herbata :)
7. Czy strasz się szanować cudze książki oraz te z biblioteki ?
Tak, ale teraz rzadko zdarza mi się wypożyczać książki.
8. Czy wg Ciebie, aby być wybitnym pisarzem trzeba mieć spory potencjał ?
Dla mnie najważniejszy jest pomysł. Bez ciekawej fabuły nawet najlepszy
warsztat umiera.
9. Twoja ulubiona bajka/książka z dzieciństwa - dlaczego ta ?
Muminki Tove Jansson, a dlaczego… szczerze to pojęcia nie mam. Widocznie
od małego miałam ciągoty w północnym kierunku :)
10. Czego nie lubisz w książkach ?
Powtarzalności, braku akcji i literówek.
11. Co czytasz aktualnie ?
Twój cień – Jeffery Deaver.
1. Czy znasz
taką piosenkę z którą kojarzy ci się coś dobrego ?
Blink 182 "All The Small Things".
2. Postać z
książki lub filmu, którą bardzo często wspominasz?
W ostatnich dniach na pewno Harry Potter, bo każdy pyta się mnie jaka jest nowa książka Rowling.
3. Jaki jest
twój ulubiony cytat?
„Gdzie wszyscy myślą
tak samo, nikt nie myśli zbyt wiele”. Walter Lippmann
4. Jaki jest
twój styl?
Wypowiedzi? Chaotyczny :) Ubioru?
Sportowo-rockowy (?).
5. O czym
marzysz?
Od miesiąca intensywnie
o Skandynawii – zbieram na bilety.
6. Miejsce,
które chciałabyś/chciałbyś zwiedzić bez względu na koszty.
Patrz punkt 5.
Szwecja, Norwegia, Finlandia, Islandia, a potem się pomyśli.
7. Przedmiot,
który bardzo chcesz posiadać?
Aktualnie nowy
telefon, bo dalej nie mogę się zdecydować na konkretny model :/
8. Ulubiony smakołyk?
Kokos w każdej
postaci.
9. Co
chciałabyś/chciałbyś w sobie zmienić?
Kondycję fizyczną,
bo póki co mam więcej zakwasów niż formy.
10. Opisz
siebie w jednym zdaniu.
W moim przypadku
wystarczy jedno słowo – panoptikum.
11. Ulubiona
zabawa z dzieciństwa?
Masz go na wysokim – ktoś to jeszcze pamięta?
