Geim - Anders de la Motte

18:00

Geim - Anders de la Motte

Henrik HP Petterson to znany ze swojego próżniactwa, egoistyczny typek. W dniu, kiedy znaleziona przez niego komórka zaprasza go do wzięcia udziału w interaktywnej grze, nie przypuszcza, że wpląta się w coś więcej niż dobrze płatną rozgrywkę.

Wkraczając w alternatywną rzeczywistość, HP otrzymuje za pomocą telefonu misje do wykonania. Każda z nich jest oceniana, a ilość punktów przeliczana na pieniądze. Wraz z ich trudnością, rośnie też popularność gracza, którego akcje są filmowane i zamieszczane w internetowym rankingu. Dla Henrika nagła sława i uwielbienie ze strony fanów, stają się jak narkotyk. Z dnia na dzień pragnie ich coraz więcej, nie zastanawiając się, jaką cenę przyjdzie mu za to zapłacić. 

Motyw technologii, za pomocą której wywołuje się nastrój grozy i chaosu, towarzyszy literaturze od dobrych kilkunastu lat. Wielu pisarzy światowej klasy go wykorzystało, ale Anders de la Motte też poradził sobie z nim znakomicie. Stworzony przez niego Geim to świetne źródło rozrywki. Odważnie napisana powieść o wciąż aktualnym przesłaniu, gdzie z jednakową siłą intryguje nas zarówno sama akcja, jak i kreacja bohaterów.

Henrik to raczej mało sympatyczny gość. W głębokim poważaniu ma co dzieje się z jego „ofiarami”, a najlepszego kumpla traktuje co najmniej protekcjonalnie. Mimo to polubiłam tego nieudacznika. Jest w nim jakiś trudny do opisania urok, który sprawia, że HP nawet w leśnej głuszy potrafi wpakować się w zabawne tarapaty.

Nie wiem, czy do tego typu twórczości pasuje określenie „dojrzałość”, jednak książka jest naprawdę dobrze przemyślana, a autor świadomy celu jaki chce osiągnąć. Jestem bardzo mile zaskoczona tą lekturą. Znakomita historia, wybiegająca dużo dalej niż klasyczne pojęcie skandynawskiego kryminału. Serdecznie polecam.

Anders de la Motte „Geim”

Ilość stron: 408

Wyd. Czarna owca

Premiera: 19.09.2012r.

Ocena: 5/6

Czytaj więcej »

Ból kamieni - Milena Agus

08:57

Ból kamieni - Milena Agus

Nie wiem jak wy, ale ja uwielbiam wsłuchiwać się w stare, rodzinne historie. Jak to było kilkadziesiąt lat temu? Czym kierowali się ludzie dokonując wyborów? Jak wyglądało ich ówczesne życie? W powieści Ból kamieni wnuczka, dzięki starym zapiskom swojej babci, ma możliwość poznać historię jej wielkiej miłości. Uczucia pełnego wyczekiwania i rozłąki, ale przez to nie mniej urokliwego.

Główna bohaterka wychodzi za mąż z desperacji. Dotychczasowi kandydaci o rękę uciekali od niej po kilku tygodniach zalotów, a ona pogrążała się w coraz większej rozpaczy. Szalona kobieta mówili. Wariatka pisząca brudne wiersze. W końcu pojawia się on, „dziadek”, a wraz z nim małżeństwo i chłód uczuć. Nieudane starania o dziecko sprowadzają „babcie” do uzdrowiska, gdzie poznaje Weterana i wszystko zamienia się w jeszcze większe szaleństwo.

Możecie mi zarzucić nieuwagę, ale nie przypominam sobie, żeby bohaterka choć raz została nazwana z imienia. Całkiem możliwe, że to ja sama je pominęłam, jednak nieustanne używanie zwrotu „babcia” dodaje tej książce uniwersalności. Nie ważne, że rzecz dzieje się we Włoszech. Jest czas wojny i zupełnie innych realiów życia. Ta powieść ujmuje swą prostotą, a zakończenie sprawia, że jeszcze długo siedzimy w fotelu i zastanawiamy się jak to było naprawdę.

Trudno mi dokładnie powiedzieć, co takiego ma w sobie Seria z miotłą, ale za każdym razem, gdy po nią sięgam, wiem, że poznam niezwykłe losy zwyczajnych kobiet. Ufam tym historią i wierzę, że mnie nie zawiodą. Póki co spisują się na medal, a moja kolekcja rośnie z dnia na dzień.

Milena Agus „Ból kamieni”

Ilość stron: 126

Wyd. W.A.B.

Ocena: 4,5/6

Czytaj więcej »

Jeszcze jeden dzień - Fabio Volo

07:35

Jeszcze jeden dzień - Fabio Volo

„Zabawa z przeznaczaniem” to hasło które idealnie oddaje sedno opisanej tutaj historii. Giacomo to stereotypowy trzydziestolatek. Singiel, imprezowicz, łowca kobiecych serc. Każdy wieczór jest dla niego okazją do łóżkowych ekscesów, ale mimo talentu do romansów nie potrafi nikogo prawdziwie pokochać. Boi się zaangażowania, obowiązków, a może tak naprawdę odtrącenia.

Wszystko zmienia się, gdy pewnego ranka spotyka w tramwaju szczególną dziewczynę. Obserwuje ją codziennie z coraz większym zainteresowaniem. Zapamiętuje drobne gesty, nawyki. Dni zamieniają się w tygodnie. Mijają miesiące, a on nadal  nie może zdobyć się na odwagę żeby zaprosić ją na kawę. W efekcie to Michel robi pierwszy krok, lecz ich upragniona randka okazuje się być równocześnie pożegnaniem.

Giacomo jest inteligentnym facetem, który totalnie nie zdobył mojej sympatii. Za dużo było w jego zachowaniu pozorów i kreowania się na zdobywcę. Przygodne znajomości, którymi nieustannie się szczycił, najpierw wzbudzały we mnie obojętność, jednak z czasem powodowały już tylko znużenie. Zupełnie inaczej ma się sprawa z Michel. W tym układzie to ona dyktuje warunki, na których ta znajomość będzie się opierać. Bardziej przypomina to zabawę w kotka i myszkę niż standardowy związek, ale obserwowanie jak Giacomo w końcu „ma pod górkę” jest bardzo pokrzepiające.

Jeszcze jeden dzień to coś więcej niż lekka, romantyczna historia. Nauczeni, że igranie z uczuciami rzadko miewa pozytywne skutki, jesteśmy z łatwością zwodzeni przez autora. Pomysłów na zamieszanie w fabule mu nie brak, ale czy w rzeczywistości taki bieg  wydarzeń byłby w ogóle możliwy? Ja niekoniecznie w to wszystko uwierzyłam, ale czym byłoby życie bez bajek...

Fabio Volo „Jeszcze jeden dzień”

Ilość stron: 254

Wyd. Muza

Ocena: 4/6

Czytaj więcej »

Zło budzi się wiosną - Mons Kallentoft

11:42

Zło budzi się wiosną - Mons Kallentoft

Przyjemne, wiosenne popołudnie. Ludzie umilają sobie czas w przydrożnych kawiarenkach, na straganach oczy spacerowiczów cieszą kolorowe kwiaty. Zewsząd słychać pogodny gwar zwiedzających, gdy nagle sielanka ta zaczyna zmieniać się w prawdziwy koszmar. Niebo przysłania ogromna łuna światła, a w powietrzu unosi się kurz.

W zamachu bombowym w centrum miasta giną dwie sześcioletnie dziewczynki, a ich matka zostaje ciężko ranna. Świadkowie zeznają coś o ładunku podłożonym pod miejscowy bankomat, jednak policji brakuje jasnego motywu w tej wersji wydarzeń. W tym samym czasie, na drugim końcu miasta, Malin Fors żegna się nad trumną ze swoją matką, próbując wzbudzić w sobie smutek, którego nie czuje. Zdezorientowana nową sytuacją, szuka zapomnienia w rozpoczętym dochodzeniu. Tym razem odkrycie prawdy będzie dla niej nie tylko kwestią honoru, ale przede wszystkim milowym krokiem w relacjach z nastoletnią córką.

Zło budzi się wiosną to nie tylko dobrze skrojony kryminał, ale też w znacznej mierze też historia kobiety i jej dzieci. Opis toczonej przez nią walki o niezależność oraz własne przekonania. Na ponad czterystu stronach autor łączy ze sobą wartką akcję z pytaniami o znacznie szerszym, społecznym zakresie. Ile jesteśmy w stanie poświęcić dla pieniędzy? Jaką wartość ma w obecnych czasach nasza rodzina? Czy można kogoś porzucić w dobrej wierze?

Kallentoft ma bez wątpienia talent do snucia tego typu historii. W tej części jednak bardziej interesowały mnie reakcje Malin, niż sama zagadka kto zabił. Walka, jaka rozgrywa się wewnątrz młodej komisarz, z książki na książkę robi się bardziej dramatyczna Tu już od dawna nie chodzi o jej uzależnienie od alkoholu, czy przygodne znajomości z mężczyznami. Teraz ważą się losy jej relacji z córką, ojcem, a nawet matką, choć na wielkie zmiany jest już stanowczo za późno.

Mimo, że bardziej ufam Skandynawii mroźnej i spowitej grubą warstwą śniegu, to wiosna w jej wykonaniu też nie zawodzi. Zło… trudno jest nazwać książką przy której wstrzymuje się oddech, ale ma w sobie coś, co sprawia, że ostatnie strony przewracamy z prędkością błyskawicy. Jest w niej jakiś niepokój, napięcie… aż szkoda, że Piąta pora roku ma być już być ostatnią.

• Ofiara w środku zimy
• Śmierć letnią porą 
• Jesienna sonata
• Zło budzi się wiosną
• Piąta pora roku 

Mons Kallentoft „Zło budzi się wiosną”

Ilość stron: 444

Wyd. Rebis

Ocena: 5/6

Czytaj więcej »

Ile kroków do domu - Dominik Rutkowski

17:28

Ile kroków do domu - Dominik Rutkowski

Andrzejowi Kochańskiemu nie brakuje sprytu i upartości, ale za to wyjątkowo brakuje mu szczęścia. Kiedy jako małe dziecko wyjechał z matką do Francji nie sądził, że po powrocie do Polski będzie tak ciężko się z niej wyrwać. Mamy końcówkę lat 60-tych, „złoty okres” PRL-u. To w tych realiach przyszło żyć Kochanowi, Sysemu, Szczotce i Mańkowi - czwórce przyjaciół, która skoczyłaby za sobą w ogień.

Kiedy po odsłużeniu służby wojskowej, Andrzej dostaje odmowę przyznania paszportu, nie może wytrzymać w Polsce ani minuty dłużej. Czuje się oszukany i spoliczkowany przez kraj, wobec którego starał się być uczciwy. W takiej sytuacji słuszność przestaje mieć znaczenie, a do głosu dochodzi urażona duma. Chłopak razem z przyjaciółmi obmyśla plan ucieczki przez zieloną granicę. Chce przez Czechosłowację dostać się do Austrii, gdzie droga ku Francji stanie przed nim otworem. Z założenia pomysł wydaje się być strzałem w dziesiątkę, jednak w trakcie realizacji nie wszystko układa się po jego myśli.

Pamiętacie może film Wszystko co kocham? Oddając się lekturze cały czas miałam przed oczami jego bohaterów. Jeśli komuś produkcja jest bliżej znana, to możliwe, że książka wzbudzi w was podobne uczucia. Tutejsza czwórka chłopaków jest równie sympatyczna, co i beztroska. Żyją z dnia na dzień. Uganiają się za dziewczynami. Niestety, przy okazji nie myślą też o konsekwencjach stworzonego przez siebie planu. Mimo tej wady nie sposób ich jednak nie lubić. Co więcej, od pierwszych stron czujemy się coraz bardziej uwikłani w wymyślane przez nich historie i nerwowo czekamy jaki będzie ich finał.

Dominik Rutkowski może nie jest literackim mistrzem świata, ale potrafi stworzyć interesującą fabułę. Jego powieść skłania do refleksji nad wolnością wyboru, a przy tym naprawdę świetnie się ją czyta. Autorowi udało się oddać nastrój PRL-u oraz towarzyszących mu absurdów, nie zapędzając się w zbytnią drobiazgowość. Ile kroków od domu to udany „wehikuł”, którego puenta znakomicie oddaje specyfikę ówczesnych czasów. Pogodna, acz lekko nostalgiczna opowieść z poczuciem humoru i wielką dawką optymizmu. Czytajcie ją z lekkim przymrużeniem oka, a na pewno się nie zawiedziecie.

Dominik Rutkowski "Ile kroków do domu"

Ilość stron: 336

Wyd. Muza

Ocena: 5/6

Czytaj więcej »